Na de Eerste Wereldoorlog sloot de club zich als Union Halloise aan bij de Belgische Voetbalbond. De club ging van start in de regionale reeksen. Union Halloise was een liberale club. Een tijd later sloot in de stad ook het katholieke Cercle Sportif Hallois zich aan bij de voetbalbond.

In 1937 bereikte men voor het eerst de nationale bevorderingsreeksen, in die tijd de Derde Klasse. Het seizoen erop kreeg Union in zijn reeks het gezelschap van stadsgenoot en rivaal Cercle Sportif Hallois, dat er zelfs kampioen werd. Union bleef tijdens de Tweede Wereldoorlog en de jaren er na in Derde Klasse spelen. In 1950 en 1952 eindigde de ploeg zelfs als tweede in zijn reeks. In 1953 strandde Union Halloise op de laatste plaats en zakte zo naar Vierde Klasse, sinds voorgaand seizoen de laagste nationale reeks. Twee jaar later eindigde men daar echter als voorlaatste, en zo degradeerde Halle ook uit Vierde Klasse terug naar het provinciaal voetbal.

In 1973 ging Union Halloise samen met stadsgenoot en rivaal RCS Hallois, dat sinds 1962 eveneens uit de nationale reeksen was verdwenen. De fusieclub werd KSK Halle, dat met stamnummer 87 van Union verder speelde. In 1975 bereikte men alweer de nationale Vierde Klasse. KSK Halle bleef er vijf seizoenen met wisselend succes spelen, maar zakte in 1980 opnieuw naar de provinciale reeksen.

In 1987 promoveerde men nogmaals naar Vierde Klasse, maar het verblijf duurde maar twee jaar en Halle zakte opnieuw. De club bleef meer dan twee decennia in de provinciale reeksen spelen, tot men in 2012 de eindronde van Eerste Provinciale won en weer naar Vierde Klasse promoveerde.